Eén meterkast voor twee huishoudens: een Leeuwarder bovenwoning gaat op zichzelf

In de gang van een benedenhuis aan de Willem Lodewijkstraat in de Oranjewijk hangt een schriftje aan een spijker. Daarin noteert Wietske Hoekstra al vier jaar, elke eerste zondag van de maand, de meterstand. Zij woont boven, haar buurman Jelle beneden, en ze delen één elektriciteitsmeter. “We rekenden het om naar wie wat verbruikte, met een flinke slag om de arm,” zegt ze terwijl ze door de bladzijden bladert. “Toen Jelle een warmtepomp nam, klopte er helemaal niks meer van.”

Ooit één huis

Het pand is begonnen als één woning. Een vorige eigenaar maakte er twee huizen van, maar liet de elektrische installatie zoals die was. Boven en beneden hangen dus aan dezelfde aansluiting en dezelfde groepenkast, in de meterkast onder de trap. Als bij Jelle de wasmachine kortsluiting maakte, zat Wietske boven ook in het donker. Op een natte avond in februari, met de regen tegen de dakkapel, besloten ze dat het anders moest. Ze wilden het pand bij de notaris laten splitsen in twee appartementsrechten, zodat ieder zijn eigen deel kan verkopen en verzekeren. Dan hoort bij elke woning ook een eigen aansluiting.

De draden uit elkaar

Via een kennis uit Huizum kwamen ze terecht bij Elektricien Leeuwarden. De monteur nam op een dinsdagochtend rustig de tijd om alle leidingen te volgen, en dat bleek geen overbodige luxe. Een paar groepen liepen door beide woningen heen. De lamp in het trapportaal hing aan een groep van boven, maar het stopcontact op Wietskes overloop zat op een groep van beneden. Zulke kruisverbindingen moeten eruit, want straks moet elke woning met de eigen hoofdschakelaar helemaal spanningsloos te maken zijn. De monteur tekende alles uit voordat er ook maar één draad los ging.

Daarna was het plan vrij overzichtelijk. De netbeheerder legt een tweede aansluiting aan met een eigen meter voor boven, en daarvoor gaat de stoep open en een strook van Jelles voortuin. In het halletje achter de gezamenlijke voordeur komt een tweede meterkast, zodat niemand bij een storing bij de buren hoeft aan te bellen. Wietske krijgt boven een nieuwe groepenkast met aardlekschakelaars, aangelegd volgens NEN 1010. De oude kast beneden wordt opgeschoond en blijft van Jelle.

Praten is het lastigste deel

Het technische werk bleek eenvoudiger dan de afspraken. Wie betaalt het graafwerk, wie de kabel door de gemeenschappelijke gang, en van wie wordt de lamp in het portaal die ze allebei gebruiken? Die verlichting komt op een kleine eigen groep in Wietskes kast, met een bewegingsmelder, en de stroomkosten delen ze jaarlijks. “Klinkt pietluttig,” zegt Jelle, “maar juist over zulke kleine dingen krijg je later ruzie.” Ook de deurbel en de rookmelders gingen mee in het plan, want die zaten deels aan de verkeerde kant. Alles staat op papier en ging mee naar de notaris.

De monteur van Elektricien Leeuwarden gaf ze nog een praktische tip. Vraag de nieuwe aansluiting ruim op tijd aan, want de netbeheerder werkt met een eigen planning, en laat de groepen pas omzetten als de nieuwe meter er echt hangt. Zo zaten ze uiteindelijk maar één ochtend zonder stroom.

Het schriftje mag blijven hangen

Sinds half september heeft de bovenwoning een eigen meter. Wietske ziet in een app precies wat ze zelf verbruikt, en Jelle betaalt zijn warmtepomp voortaan helemaal zelf. Het schriftje hangt nog aan de spijker, uit nostalgie, met de laatste stand in Jelles kriebelige handschrift. Wie in de Oranjewijk, het Vliet of de Transvaalwijk ook nog een meterkast met de buren deelt, raadt Wietske aan om eerst samen om tafel te gaan. “Een elektricien haalt de draden uit elkaar. De afspraken moet je zelf maken.”